Ksiega gosci

*   Dziecię tundry - KOT SYBERYJSKI
Jak głosi jedna z legend, koty syberyjskie są potomkami pewnej angory, którą w początkach XI wieku naszej ery przywiozła na rosyjską ziemię w posagu ślubnym córka bizantyjskiego cesarza - Konstantyna Monomachosa i żona Wielkiego Księcia Rusi Kijowskiej - Wsiewołoda. Jednakże krytyczni wobec wszelkich legend felinolodzy głoszą tezę zgoła przeciwną, że to właśnie wszystkie domowe długowłose i półdługowłose koty pochodzą od dzikich syberyjczyków, które na ziemi pojawiły się ponoć kilka tysięcy lat temu, jako spontaniczna mutacja kotów krótkowłosych.
Uwikłany w politykę

Jeśli rzeczywiście koty syberyjskie są aż tak starą i zasłużoną rasą dla kociego świata, fakt, iż dopiero 13 lat temu, w 1990 roku, opracowany został ich pierwszy standard, wprost nie mieści się w głowie. Wyjaśnienie tego fenomenu jest jednak całkiem proste - system panujący przez niemal cały XX wiek w Rosji (wówczas jeszcze ZSRR) nie tolerował żadnych burżuazyjnych fanaberii, do których w czasach komunizmu zaliczano hodowlę kotów i dopiero polityczne przemiany transformacyjne, otwarcie się na Zachód, umożliwiły Rosjanom zaprezentowanie swojej narodowej wizytówki - kota syberyjskiego - całemu światu. W procesie tym szczególne słowa uznania należą się hodowczyniom Oldze Frołowej, Oldze Mironowej i Tatianie Pawłowej, z inicjatywy których w październiku 1999 r., w Moskwie zorganizowana została pierwsza międzynarodowa wystawa kotów syberyjskich. Wystąpiło na niej ponad 80 najbardziej utytułowanych i najpiękniejszych przedstawicieli rasy na czele z potomkami najbardziej zasłużonego - Dymka Łaskawyj Zwier - Tajsonem i Baj Sułtanem. Pierwotnie pracę hodowlaną oparto na wolno żyjących osobnikach wyszukanych w miejscach oddalonych od wielkich skupisk ludzkich, we wsiach północno - wschodnich rejonów Europy, z okolic Petersburga i Tweru. Hodowcom przyświecała nadrzędna idea - zero ingerencji w genetykę, minimum wyszukanej selekcji - szacunek do Matki Natury wyrażający się dbałością aby jej "dzieło doskonałe" pozostało dokładnie takie, jakim je stworzyła. Z biegiem lat okazało się, że droga, którą wytyczyli kotom syberyjskim hodowcy była właściwa. W obserwowanym od kilku dziesięcioleci pędzie człowieka do "poprawiania" świata, naturalność sybiraka stała się jego atutem i podstawowym znakiem rozpoznawczym. Dziś koty syberyjskie są jedną z popularniejszych ras w Europie i coraz bardziej poważaną w świecie. Uznanie ich przez największe felinologiczne organizacje jak WCF, TICA, FIF-e i CFA jest gwarancją, że naturalne piękno tych niezwykłych kotów będzie trwało.

Kot syberyjski w Polsce

Pierwszym oficjalnie zarejestrowanym rodowodowym kotem syberyjskim w Polsce była Bajra Rołas - kotka o umaszczeniu czarnym pręgowanym o nieprawdopodobnie pięknych, szmaragdowych oczach, sprowadzona w 1989 roku z Rosji przez Panią Jolantę Sztykiel - Klonowską (hodowla Z Baśni*PL), która stała się protoplastką ogromnej większości naszych rodzimych sybiraków. Obecnie najbardziej utytułowany kot syberyjski w kraju to importowany w 1998 r. również przez Panią Jolantę Sztykiel - Klonowską - Jaropolk Sant - Andre - czarny pręgowany kocur z tytułem Grand International Champion w systemie FIF-e - wł. Państwa Agnieszki i Bartosza Kędzierskich (hodowla Sentyment*PL).

Porcelanowy tygrys

Koty syberyjskie charakteryzuje dość duży temperament i bogata osobowość. Mają wszelkie cechy zwierząt pierwotnych, tj. błyskotliwą inteligencję, wrażliwość, pewną gwałtowność reakcji i zawsze zachowują odrobinę dystansu do człowieka. Nie jest łatwo zdobyć ich zaufanie, jednak, gdy to nastąpi, uczuciowość, lojalność i przywiązanie sybiraka nie mają sobie równych; należy do tych nielicznych kotów, któremu dotyk czy pieszczota ukochanego opiekuna sprawia autentyczną i niekłamaną przyjemność. Spośród innych ras wyróżnia je niezwykły wdzięk i pewna subtelność. Nigdy nie bywają natrętne i nie narzucają się swoją osobą, choć potrafią jasno sygnalizować odczuwane potrzeby. Są wyjątkowo komunikatywne i gadatliwe, jednak wydawane przez nie dźwięki przypominające ptasi świergot brzmią cicho i miło dla uszu. Uwielbiają wspinać się i skakać, wykazują dużą ciekawość świata i chęć do zabawy. Drzemią w nich całe pokłady fantazji i pomysłowości, dlatego często doskonale potrafią same organizować sobie czas. Jednak zbyt długo zaniedbywane i znudzone mogą szukać wrażeń niekoniecznie we właściwy sposób. Dobrze jest więc jak najczęściej poświęcać im trochę uwagi lub też sprawić kociego czy psiego przyjaciela, z którym szybko potrafią wejść w komitywę. Choć łatwo adaptują się do życia wyłącznie w mieszkaniu, jeśli tylko mają możliwość korzystania z balkonu, werandy lub wybiegu na wolnym powietrzu, robią to nadzwyczaj chętnie i nawet najgorsze warunki atmosferyczne, np. duży mróz, upał czy deszcz, nie są w stanie ich zniechęcić. Charakteryzują się wyjątkowo silnym instynktem terytorialnym. Patrząc na ich funkcjonowanie w bliskości z naturą odnosi się wrażenie, że jak żadne inne koty potrafią znaleźć z nią wspólny język.

Salon piękności

Pielęgnacja okrywy włosowej kotów syberyjskich nie jest kłopotliwa, gdyż ich futro, z wyjątkiem miejsc pod pachami, w pachwinach i na portkach, nie wykazuje tendencji do kołtunienia. Raz na kilka dni wystarczy przeczesać je gęstym grzebieniem, dzięki czemu martwy włos zostanie usunięty, a żywy - pobudzony do wzrostu.

Aneta Sołowiej


---------------------------


NFO  W orszaku Freyi - NORSK SKAUKATT - KOT NORWESKI LEŚNY
SIB  Dziecię tundry - KOT SYBERYJSKI
 

Projekt grafiki: Izabela Kurkiewicz   
Copyright (c) 2006 hodowla Uroczysko. Wszelkie prawa zastrzeone   
Valid CSS! Valid XHTML 1.0 Transitional